امام حسن مجتبی(ع) فرمود:

هَلاک الْمَرْءِ فی ثَلاث: اَلْکبْرُ، وَالْحِرْصُ، وَالْحَسَدُ; فَالْکبْرُ هَلاک الدّینِ،، وَبِهِ لُعِنَ إبْلیسُ. وَالْحِرْصُ عَدُوّ النَّفْسِ، وَبِهِ خَرَجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَّهِ. وَالْحَسَدُ رائِدُ السُّوءِ، وَمِنْهُ قَتَلَ قابیلُ هابیلَ.1

هلاکت و نابودی دین و ایمان هر شخص در سه چیز است: تکبر، حرص و حسد. تکبر، سبب نابودی دین و ایمان شخص است و به وسیله تکبر، شیطان با آن همه عبادت ملعون شد. حرص و طمع، دشمن شخصیت انسان است، همان طوری که حضرت آدم(ع) به وسیله آن از بهشت خارج شد. حسد سبب همه خلاف ها و زشتی هاست و به همان جهت، قابیل برادر خود هابیل را به قتل رساند.

1. أعیان الشّیعه، ج1، ص577؛ بحارالانوار، ج75، ص111، ح6.

جمعه، 02 تیر 1402 - 12:04 ادامه مطلب نظر بدهید 12

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبی(ع): «عَنِ الْبُخْلِ؟ فَقالَ: هُوَ أنْ یری الرَّجُلُ ما أنْفَقَهُ تَلَفاً، وَما أمْسَکهُ شَرَفاً».1

از امام حسن مجتبی(ع) درباره بُخل سؤال شد؟ در جواب فرمود: «معنای آن چنین است که انسان آنچه را به دیگری کمک و انفاق کند، فکر نماید که از دست داده و تلف شده است و آنچه را ذخیره کرده و نگه داشته است، خیال کند برایش می ماند و موجب شخصیت و شرافت او خواهد بود».

1. أعیان الشّیعه، ج1، ص577؛ بحارالانوار، ج75، ص113، ح7.

جمعه، 02 تیر 1402 - 11:57 ادامه مطلب نظر بدهید 10

امام حسن مجتبی(ع) فرمود: «مَنِ اسْتَخَفَّ بِإخوانِهِ فَسَدَتْ مُرُوَّتُهُ؛ کسی که دوستان و برادرانش را سبک شمارد و نسبت به آنها بی اعتنا باشد، مروت و جوان مردیش فاسد گشته است».1

1. کلمه الإمام الحسن(ع)، ص209.

جمعه، 02 تیر 1402 - 11:34 ادامه مطلب نظر بدهید 11

امام حسن مجتبی(ع) فرمود: «ألْمِزاحُ یأْکلُ الْهَیبَهَ، وَ قَدْ أکثَرَ مِنَ الْهَیبَهِ الصّامِت؛ مزاح و شوخی های زیاد و بی جا، شخصیت و وقار انسان را از بین می برد و چه بسا افراد ساکت دارای شخصیت و وقار عظیمی می باشند».1

1. کلمه الإمام الحسن(ع)، ص139؛ بحارالانوار، ج75، ص113.

جمعه، 02 تیر 1402 - 11:32 ادامه مطلب نظر بدهید 12

امام حسن علیه السلام:

الغَفلَةُ تَرکُکَ المَسجِدَ، وطاعَتُکَ المُفسِد.

غفلت آن است که مسجد [رفتن براى نماز]را ترک کنى و از تبهکار فرمان برى.

بحار الأنوار: ۷۸/۱۱۵/۱۰

جمعه، 02 تیر 1402 - 11:08 ادامه مطلب نظر بدهید 9

امام حسن علیه السلام:

الرّاغِبُ فی‌ها عَبدٌ لِمَن یَملِکُها.

دنیاخواه، بنده دنیادار است.

کنز العمّال: ج ۱۶ ص ۲۱۴ ح ۴۴۲۳۶ نقلاً عن ابن النجّار

جمعه، 02 تیر 1402 - 11:00 ادامه مطلب نظر بدهید 13

امام حسن علیه السلام:

إذا سَمِعتَ أحَدا یَتَناوَلُ أعراضَ النّاسِ فَاجتَهِد أن لایَعرِفَک.

هر گاه شنیدى شخصى آبروى مردم را مى ریزد، بکوش تا تو را نشناسد.

همان، ج ۷۴، ص ۱۹۸

جمعه، 02 تیر 1402 - 10:42 ادامه مطلب نظر بدهید 13

 

 مهر | دین و اندیشه | پنجشنبه، 01 تیر 1402 - 10:40

تولیت مدرسه علمیه قائم (عج) چیذر گفت: مومن کسی است که هنگام غضب از حق خارج نمی شود چرا که غضب آتشی زیر خاکستر در قلب انسان است که با کنار رفتن خاکسترها در قلب انسان افروخته می‌شود.

 

خلاصه خبر

پس خود غضب آثار و برکات بسیاری دارد.
اثر دیگر غلبه غضب بر انسان این است که گاهی شدت غضب به حدی است که جان انسان غضبناک را در همان حال غضب می‌گیرد؛ گویا انسان با دست خویش، خود را بکشد.
گاهی در شدت غضب انسان اسرار طرف مقابل را فاش می‌کند.
و گاه غضب موجب حسد می‌شود.
گاهی هم از دست رفتن کنترل غضب، موجب عذاب اخروی برای فرد می‌شود.
در هنگام غضب مرا به یاد آور تا من هم در برابر تو غضب خود را کوتاه کنم»؛ گاهی خدا آنقدر از گناه بنده‌ای غضبناک می‌شود که هرگز او را نمی‌پذیرد.
پروردگار می‌فرماید با اعتماد و توکل بر او و انتقام گیری او، ظالم را رها کن و به او بسپار، زیرا انسان در این دنیا توان انتقام گیری از ظالم را ندارد و چه بسا باعث نابودی خودش شود.
برای جهنم بابی است، که فقط افرادی از آن وارد می‌شوند که غضب خود را با گناه آرام و خاموش می‌کنند.
مؤمن کسی است که وقتی غضب کرد، غضب اش او را از حق خارج نکند.

جمعه، 02 تیر 1402 - 00:23 ادامه مطلب نظر بدهید 12

 

 مهر | دین و اندیشه | دوشنبه، 25 اردیبهشت 1402 - 09:39

دین به عنوان یکی از مهمترین منابع اخلاقی می‌تواند باعث شود که افراد از خشونت دوری و پرهیز کنند.

 

خلاصه خبر

حضرت امام علی(علیه السلام) در سفارشی به مالک اشتر می فرماید: «ثُمَّ أَسْبِغْ عَلَیْهِمُ الْأَرْزَاقَ فَإِنَّ ذَلِکَ قُوَّةٌ لَهُمْ عَلَی اسْتِصْلَاحِ أَنْفُسِهِمْ وَ غِنًی لَهُمْ عَنْ تَنَاوُلِ مَا تَحْتَ أَیْدِیهِمْ وَ حُجَّةٌ عَلَیْهِمْ إِنْ خَالَفُوا أَمْرَک‌ أَوْ ثَلَمُوا أَمَانَتَکَ»(4)؛ (سپس روزی فراوان بر آنان ارزانی دار، که با گرفتن حقوق کافی در اصلاح خود بیشتر می کوشند، و با بی نیازی، دست به اموال بیت المال نمی زنند، و اتمام حجتی است بر آنان اگر فرمانت را نپذیرند یا در امانت تو خیانت کنند).روش دیگری که برای جلوگیری از بروز «خشونت» و ظلم و جرم مطرح شده پیشگیری «وضعی» است.
وَاسْتَشْهِدُوا شَهِیدَینِ مِنْ رِجالِکُمْ...»(6)؛ (ای اهل ایمان!
به لحاظ علمی انسان‌هایی که اخلاق مدارند و چارچوب‌های اخلاقی برای خود قائلند و بر این اساس تلاش می‌کنند، این باورها را در زندگی مورد استفاده قرار دهند، ویژگی‌های مثبت زیادی را با خود حمل می‌کنند که یکی از مهمترین آنها خشونت پرهیزی یا دوری از خشونت است.
وی تصریح کرد: سخت‌ترین نوع خشونت در کسانی دیده می‌شود که دین داری را درست فهم نکرده اند، در نتیجه اگر فردی به مبانی اخلاقی پایبند است و منبع اخلاق وی از آموزه‌های زلال و سرچشمه ای درست یعنی دین گرفته شده، یقیناً هرگز خشونت گرا نخواهد بود و خود این امر یک ملاک است.

سه شنبه، 26 اردیبهشت 1402 - 00:11 ادامه مطلب نظر بدهید 12

 

 مهر | دین و اندیشه | شنبه، 26 فروردین 1402 - 05:28

بخش مهمّی از ناملایمات و ناروایی‌ها در میان مردم ناشی از سه خصلت حسد، حرص و دروغ است.

 

خلاصه خبر

حَدَّثَنا اَبی رَضِیَ اللهُ عَنهُ قالَ حَدَّثَنا عَلیُّ بنُ اِبراهیمَ بنِ هاشِمٍ عَن اَبیهِ عَن اِسماعیلَ بنِ مَرّارٍ عَن یُونُسَ بنِ عَبدِ الرَّحمنِ یَرفَعُهُ اِلی اَبی عَبدِ الله عَلَیهِ السَّلام قالَ: کانَ فیما اَوصی بِهِ رَسولُ الله صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِه عَلیّاً عَلَیهِ السَّلام: یَا عَلیُّ اَنهاکَ عَن ثَلاثِ خِصالٍ عِظامٍ الحَسَدِ وَ الحِرصِ وَ الکَذِب .(۱)
یکی حسد است که موجب می‌شود که روابط عاطفی انسان با مردم پیرامون خود -هرچه نزدیک‌تر، بیشتر- به هم بخورد و ناسالم بشود؛ اگر انسان به نزدیکان خود، به برادر خود، به دوست نزدیک خود، به خویشاوند خود، به معاشر خود، همین طور بروید تا افراد گوناگون جامعه و تا هرجایی که دایره‌ی آشنایی او توسعه دارد، حسد بورزد، روابط عاطفی و قلبی او با این محسودین را ناسالم می‌کند و خراب می‌کند.
منشأ بسیاری از ناروایی‌ها در ارتباطات اجتماعی عبارت است از حسد؛ یعنی [حسد] یک سرِ بند است، یک ریشه است برای مجموعه‌ای از ناروایی‌ها و به دنبال آن، ناکامی‌ها.
وَ الحِرص
حرص این جوری است در انسان؛ وقتی انسان به مال دنیا حریص شد، به مقام دنیا حریص شد، به شهوات دنیوی حریص شد و هدف‌گیری کرد، دیگر بین راه ملاحظه نمی‌کند که از این حرکت سریع او چه اتّفاق می‌افتد، چه چیزهایی خراب می‌شود، چه چیزهایی می‌ریزد، چه آبروهایی بر باد می‌رود، چه فضیلت‌هایی نابود می‌شود، چه حق‌هایی پایمال می‌شود؛ اینها را دیگر انسان ملاحظه نمی‌کند؛ حرص این است.

 

یکشنبه، 27 فروردین 1402 - 00:01 ادامه مطلب نظر بدهید 10