---

مِنَ المُجرِمینَ مُنتَقِمُون

بایست، کوه صلابت میان دوران ها!
نترس، سرو رشید از خروش طوفان ها!

اگرچه دفتری از داغ بر جبین ها هست
نترس در دل تاریخ بیش از این ها هست

دریغ و درد که جان از میان پیکر رفت
ز دشت ما صد و هفتاد تا کبوتر رفت

دلا بسوز، بسوز و همیشه روشن باش
به سوگواری فرزندهای میهن باش

دوباره سوز خزان در میان باغ افتاد
میان سینۀ ما داغ روی داغ افتاد

به مرثیه صد و هفتاد مثنوی داریم
نترس باید از امروز دلْ قوی داریم

اگرچه غرق عزاییم، گرم پیکاریم
اگر بنای عزا هست، «ما» عزاداریم

بدان که دشمن این خاک، فکر جنجال است
اگرچه ظاهر غمگین گرفته خوشحال است

خداست آگه از این ها چه در درون دارند
که در مصیبت این داغ، جشن خون دارند

اگرچه هیچ مجال نفس کشیدن نیست
وظیفه من و تو پای پس کشیدن نیست

ببین رفیق که در جبهۀ مقابل کیست
مبر ز یاد که در این میانه، قاتل کیست

به وعده های الهی، رفیق شک نکنی
به گوشه گیری خود ظلم را کمک نکنی

برای ما و تو بی امتحان نبوده شبی
ز دامنت بتکان گرد عافیت طلبی

بدان که وضع جهان این چنین نخواهد ماند
سلاح این شهدا بر زمین نخواهد ماند

چو کوه پیش روی فتنه ها مقاوم باش
از این به بعد برادر، تو حاج قاسم باش

از این به بعد به میدان رزم بخت تو چیست؟
بگو برادر من! انتقام سخت تو چیست؟

چو لاله باش، به دامان صخره ها گل کن
اگر که سنگ شود فتنه ها، تحمل کن

نترس آینۀ ما ترک نخواهد خورد
بدون فتنه که ایمان محک نخواهد خورد

بدون فتنه بگو کی مسیر ما طی شد؟
نترس مؤمن اگر فتنه ها پیاپی شد

میان معرکه از شعله ها زبانه بگیر
دقیق قلب هدف را ببین، نشانه بگیر

بلند شو که زمان خروش طوفانی ست
که در وجود تو یک قاسم سلیمانی ست

ز هر که غیر خدا ناامید باید بود
برای فیض شهادت شهید باید بود

شهید ما پر از این حال بود بندگی اش
شهید بوده خودش در تمام زندگی اش

شهید ما که جهان را پر از تحیر کرد
به خون پرثمرش نان دشمن آجر کرد

همان که ثانیه ای از جهاد خسته نشد
مسیر سرخ شهادت به روش بسته نشد

همان که بود زبانزد به غیرت خاصش
جهان به لرزه درآمد از اوج اخلاصش

همان که وقت شهادت به قطره قطرۀ خون
نوشته بود «مِنَ المُجرِمینَ مُنتَقِمُون»

محمد رسولی

چلچراغ انقلاب

کشتی اَمن ولایت پر شتاب
نقشۀ دشمن شده نقش بر آب

آیه آیه فتح و عزت دیده ایم
در چهل فصل کتاب انقلاب

نور راه ما، نور قرآن است
زنده این نهضت، با شهیدان است

جان ما، نذر راه فاطمه ست
خاک ما، در پناه فاطمه ست

در هجوم فتنه های بی امان
شد بصیرت چلچراغ راهمان

در کنار رهبر خود مانده ایم
این چهل سال استوار و جاودان

با علی هستیم، تا ظهور ماه
خط کوفی نیست، خط حزب الله

بسته ایم، عهد و پیمان با علی
می شویم، یار و عمّار ولی

در محبت چون نسیمی مهربان
در صلابت همچو توفانی گران

انقلابِ ما همیشه بوده است
یارِ مظلومان و خصمِ ظالمان

چون عقیقی سرخ، خون شده دل ها
از غم غزه، از غم صنعا

در جهان، شور حق خواهی به پاست
ذکر ما، کُلُّ اَرضٍ کربلاست

سر زده از سرزمینی لاله پوش
رودهای بی قرار و پر خروش

می دمد از هر افق نور امید
می رسد نَصرٌ مِن اللّهی به گوش

می رود بر باد، کاخ استبداد
قبلۀ اول، می شود آزاد

می رسد، صبح فتح و انتقام
می رسد، منجی بیت الحرام

سید محمد جواد شرافت

تا صبح ظهور

پر شور و شکوه، بهمنی تازه رسید
در جان وطن بهار امید دمید

این نهضت فاطمی چهل ساله شده ست
«تا کور شود هر آنکه نتواند دید»

این صبر و صلابت و صفا، زهرایی ست
دل های تمام شهدا زهرایی ست

یا فاطمه گفتیم و به میدان رفتیم
جمهوری اسلامی ما زهرایی ست

با روبهکان ز صولت شیر بگو
با دشمن اهل شر ز شمشیر بگو

تا لرزه بیفتد به تن کاخ سفید
کوبنده تر از همیشه تکبیر بگو

تا نام حسین بر لب مردم ماست
در معرکه ها شکست دشمن پیداست

معنای بلند لعن بر شمر و یزید
«امروز شعار مرگ بر آمریکاست»

گفتند بترسید که صد بیم آمد
تسلیم شوید چون که تحریم آمد

تا کور شود دشمن دون، ما فردا
پر شورتر از همیشه خواهیم آمد

در اوج صلابت است این پرچم پاک
دور است نگاه اجنبی از این خاک

هیهات که تن به ترس و ذلت بدهیم
یاران حسین را، ز تحریم چه باک؟

در لشکر نور، انقلابی هستیم
پر شور و شعور، انقلابی هستیم

ثابت قدم و غیور، ان شاءالله
تا صبح ظهور انقلابی هستیم

محمد مهدی سیار

خاک پای زینبیم

شیعیان حیدریم و خاک پای زینبیم
با نگاه لطف زهرا مبتلای زینبیم

برکت یک عمر گریه بر برادرهای او
لطف فرمودند و حالا ما گدای زینبیم

کربلا از ابتدا تا انتها میدان اوست
از محرم تا صفر غرق عزای زینبیم

در نماز وتر دست گریه کن ها را گرفت
ما حسینی گشته از فیض دعای زینبیم

رازق چشم تر عشاق تنها زینب است
اشک اگر داریم مرهون عطای زینبیم

از نجف تا کربلا هر سال جمع زائران
میهمان سفرۀ صحن و سرای زینبیم

روز محشر لحظۀ یوم یفر من اخیه
با نشان سینه زن تحت لوای زینبیم

هر مدافع تا زمین افتاد با خونش نوشت
تا نفس در سینه ها باقیست پای زینبیم

کثرت ایرانیان لشگرش معلوم کرد
بیش از هر قوم دیگر ما فدای زینبیم

او اسارت رفت تا دین خدا احیا شود
ما مسلمانان رنج و غصه های زینبیم

تازیانه خورد اما چادرش را پس گرفت
تا ابد حیران این حجب و حیای زینبیم

 مصطفی هاشمی نسب

سایۀ جنگ

امروز وطن معنی غم را فهمید
با سایهٔ جنگ، متّهم را فهمید

از خواب پرید کشورِ من امّا
معنای مدافع حرم را فهمید

 محسن ناصحی

سرّ عشق

صبحِ تقویم گفت یا زهرا
همه هستی م گفت یا زهرا

نور زهرا که در جهان پیچید
هفت اقلیم گفت یا زهرا

آدم آموخت علم أسما را
بعد تعلیم گفت یا زهرا

ملت انقلابی ایران
وقت تحریم گفت یا زهرا

محشری شد شبی که فرمانده
پشت بی سیم گفت یا زهرا

و اباالفضل دست هایش را
کرد تقدیم گفت یا زهرا

هی امان نامه می فرستادند
جای تسلیم گفت یا زهرا

عارفی سرّ عشق می دانست
هر چه گفتیم گفت یا زهرا

مهدی جهاندار

حماسه مقاومت

بگذر ز خود که طی کنی آن راه دور را
مؤمن به غیب شو که بیابی حضور را

تکلیف چیست؟ منتظران ظهور یار!
آماده ایم ما همه آیا ظهور را؟!

آن شیعه صادق است که در محضر امام
فرمان اگر دهد بپذیرد تنور را!

موسی صفت بخوانی از اولاد فاطمه،
روشن کنند در دلِ تو شمع طور را

یا فاطمه جوانه زده اشک های تو
در کوچه باغ آینه گل های نور را

بانو از آن چه می شود و آن چه شد بگو
از راز سربه مُهر کرامات خود بگو

بانو! بخوان ز لطف زمین و زمان به تو
از لحظۀ توسل رزمندگان به تو

آنان که قلبشان ز تو رخصت گرفته بود
سربندشان به نام تو زینت گرفته بود

از لحظه ای بگو که شلمچه غرور داشت
صدها محبّ فاطمه در آن حضور داشت

ای مادر سپاه دلیران سخن بگو
ای خالق حماسۀ لبنان سخن بگو

از لطف خود بگو به سپاه مقاومت
ای تا همیشه پشت و پناه مقاومت

«الجار ثمّ دار!» دعا کن دعا رواست
بانو! نجات مردم بحرین با شماست

ما سال هاست مفتخر از یاری توایم
شاگردهای مکتب بیداری توایم

مثل هوای تازه طراوت از آنِ ماست
فردای پر امید و صلابت از آنِ ماست

رنج زمان و سختی دوران جدید نیست
در نسل شیعیان علی نا امید نیست

هر گونه ضعف و رخوت و سستی ز دشمن است
همراه ما امید به فردای روشن است

دنیا اگر پر از غم و رنج و بلا شود
مؤمن امیدوار به فضل خدا شود

ما مؤمنان کتاب خدا را که خوانده ایم
آیات سورۀ شعرا را که خوانده ایم

وقتی رسید امّت موسی کنارِ آب
وز پشت سر جماعت فرعون با شتاب

مأیوس و ناامید و پر از غصه و تَعَب
هر یک به اعتراض به موسی گشوده لب:

کای از بَرِ خدا شده ما را تو رهنمون
فرعون یافت سیطره، اِنّا لَمُدرَکون

موسی ولی به فضلِ و به رحمت امید داشت
در عین ناامیدی امّت، امید داشت

ناگاه حق به یاری یاران خود شتافت
دریا برای امّت موسی ز هم شکافت

آری! ز مکر و خدعۀ اهل جهان چه باک؟!
موسی امام ماست، ز فرعونیان چه باک؟!

خوش بین به راهِ روشن و فردای خود شویم
در این مسیر، پیرو موسای خود شویم

از راه کی رویم به ترفند دشمنان؟!
خوش بین به راه خویش! نه لبخند دشمنان

ماییم امتّی که امامت، حیات ماست
این جلوۀ عظیم کرامت، حیات ماست

زهرا رسانده است به ما این پیام را
باید گرفت دامنِ پاک امام را

اوصاف او فقط نه به قرآن بیان شده ست
عالم گواه عصمتِ این خاندان شده ست

اُف بر کسی که گفت سخن های خام را
نشناخت قدر و منزلت آن امام را

آری! امام چشمۀ فیض و فضایل است
زهرا! تویی امام شناسی که کامل است

گفتی به ما امام همانند کعبه است
در مجد و احترام همانند کعبه است

باید همیشه خلق کند گرد او طواف
زین اتحاد دور شود هر چه اختلاف

وقتی حقایق ازلی بود در خطر
دین خدا و جان ولی بود در خطر

وقتی که عده ای همه پیمان شکسته اند
یا آنکه در ادامۀ این راه خسته اند

تکلیف مؤمن است که خیزد پی جهاد
باید که در مقابل تحریف ایستاد

دست و دل و زبان تو از حق دفاع کرد
الحق از آن حقیقت مطلق دفاع کرد

هم خطبۀ تو باعث افشاگری شده ست
هم ندبۀ تو مطلع احیاگری شده ست

مادر دعا کن از تو مبادا جدا شویم
چون تو همیشه سالک راه خدا شویم

جان را فدای راه پیمبر کنیم و بس
چون تو همیشه یاری رهبر کنیم و بس

عهدی که کرده ایم به همت وفا کنیم
در قدس ما نماز جماعت به پا کنیم

 جواد محمدزمانی

ای یلان صف شکن، اسطوره‌ شد ایثارتان
کوه آهن آ‌ب شد در عرصه پیکارتان

گونه را در شطّ خون شویید رو در روی خصم
تا شود گلگون‌تر از روی شفق رخسارتان

نصراله مردانی

ما خلق‌های کشور خون و شهادتیم
تمثیلی از حماسه و ایثار و وحدتیم

مائیم از نبیره هابیل آفتاب
کاین گونه در مقابل قابیل ظلمتیم

نصراله مردانی

مقصد دیار قدس

وقت است تا برگ سفر، بر باره بندیم
دل بر عبور از سد خار و خاره بندیم

از هر کران بانگ رحیل آید به گوشم
بانگ از جرس برخاست وای من خموشم

دریادلان راه سفر در پیش دارند
پا در رکاب راهوار خویش دارند

گاه سفر را چاووشان فریاد کردند
منزل به منزل حال ره را یاد کردند

گاه سفر آمد، نه هنگام درنگ است
چاووش می گوید که ما را وقت تنگ است

گاه سفر آمد، برادر! گام بردار!
چشم از هوس از خورد، از آرام بردار!

گاه سفر آمد برادر! ره دراز است
پروا مکن بشتاب! همّت چاره ساز است

گاه سفر شد، باره بر دامن برانیم
تا بوسه گاهِ وادیِ ایمن برانیم

وادی نه ایمن، هان مگو، باید سفر کرد
از هفت وادی در طلب باید گذر کرد

وادی نه ایمن، رهزنان در رهگذارند
بیم حرامی نیست، یاران هوشیارند

وادی نه ایمن، جاده هموار است ما را
امید بر عزم جلودار است ما را

وادی پر از فرعونیان و قبطیان است
موسی جلودار است و نیل اندر میان است

تکریتیان صد دام در هر گام دارند
راه آشنایان، ره به مقصد می سپارند

رهْتوشه باید کو؟ بیاور کوله بارم
امید را ره توشه بهر راه دارم

رهْتوشه باید، پای من همواره پو باش
هفتاد وادی پیش رو گر هست گو باش

رهْتوشه باید، عزم را در کار بندم
دل بر خدا آن گه به رفتن باره بندم

رهتوشه باید، مرغوا مشنو ز هر کس!
ره توشه ما را شوق دیدار حرم بس!

تنگ است ما را خانه، تنگ است ای برادر!
بر جای ما بیگانه، ننگ است ای برادر!

ننگ است ما را خانه بر دشمن نهادن
تاراج و باج و فتنه را گردن نهادن

تاراج و باج و فتنه را گردن نهادیم
خفتیم، غافل، خانه بر دشمن نهادیم

خفتیم غافل از معادای حرامی
کردیم سر تسلیم یاسای حرامی

خفتیم غافل رزم را از یاد بردیم
پس داوری بر محضر بیداد بردیم

خفتیم و دشمن، داد، نی، بیدادمان داد
خواب و خور و افیون و مستی یادمان داد

دشمن، سرا بگرفته و راه نفس هم
دست عمل بشکسته و پای فرس هم

تاراج شد، تاراج هر کالایمان بود
خاموش شد هر نغمه، کاندر نایمان بود

ما خامُش و او هر طرف شور و شغب کرد
تاوان خورد و خفت مستی را طلب کرد

سینا و طور و عزّه را بلعید با هم
ما خفته و او در تهاجم قدس را، هم

جولان، به جولانی دگر بگرفت از ما
ماندیم، ما سرگشته، او را قدس و سینا

فرمان رسید: این خانه از دشمن بگیرید!
تخت و نگین از دست اهریمن بگیرید!

یعنی کلیم، آهنگِ جان سامری کرد
ای یاوران! باید ولی را یاوری کرد

وقت است تا زاد سفر بر دوش بندیم
دل بر پیام دلکش چاووش بندیم

چابک سواران، رهروان، اِحرام بستند
دل بر طنین این صلای عام بستند

آهنگ رفتن کن که ما را چاره فرد است
واماندن از این کاروان، درد است، درد است

باید خطر کردن، سفرکردن، رسیدن
ننگ است از میدان، رمیدن، آرمیدن

وادی به وادی سینه باید سود بر راه
منزل به منزل رفت باید تا سحرگاه

گر خاره و خارا و گر دور است منزل
حکم جلودار است بربندیم محمل

ما را گریزی جز که آهنگ سفر نیست
عزم سفر کن فرصت بوک و مگر نیست

باور مکن، افسانه افسونگران را
همراه باید شد در این ره کاروان را

باور مکن، امید دیدار حرم نیست
گامی فرا نه، تا حرم جز یک قدم نیست

از دشت و دریا در طلب باید گذشتن
بی گاه و گاه و روز و شب باید گذشتن

گر صد حرامی، صد خطر در پیش داریم
حکم جلودار است سر در پیش داریم

حکم جلودار است بر هامون بتازید!
هامون اگر دریا شود از خون بتازید!

فرض است فرمان بردن از حکم جلودار
گر تیغ بارد، گو ببارد نیست دشوار

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن
گر تیغ بارد گو ببارد جان سپر کن

جانان من برخیز! بر جولان برانیم
زآنجا به جولان تا خط لبنان برانیم

آنجا که جولانگاه اولاد یهوداست
آنجا که قربانگاهِ زعتر، صور، صیداست

آنجا که هر سو صد شهید خفته دارد
آنجا که هر کویش غمی بنهفته دارد

جانان من! اندوه لبنان کشت ما را
بشکست داغ دیر یاسین پشت ما را

جانان من! برخیز باید بر«جبل» راند
حکم است باید باره بر دشت امل راند

جانان من برخیز و زین بر بارگی نه
زی قدس، زی سینا، قدم یکبارگی نه

باید ز آل سامری کیفر گرفتن
مرحب فکندن، خیبری دیگر گرفتن

باید به مژگان رُفت گَرد از طور سینین
باید به سینه رَفت زینجا تا فلسطین

باید به سر، زی مسجد الاقصی سفر کرد
باید به راه دوست، تَرک جان و سر کرد

جانان من برخیز و بشنو بانگ چاووش
آنک امام ما علم بگرفته بر دوش

تکبیر زن، لبیک گو، بنشین به رهوار
مقصد، دیار قدس همپای جلودار

حمید سبزواری