به گزارش خبرنگار مهر، تاریخ ایران زمین، همواره با مفهوم «دفاع» گره خورده است.
این سرزمین به دلیل موقعیت استراتژیک خود در قلب جاده ابریشم و پیوند میان شرق و غرب، همواره مورد مطامع جهان‌گشایان بوده است.
اما آنچه تاریخ‌نگاران از آن به عنوان «روح ایرانی» یاد می‌کنند، توانایی شگفت‌انگیز این ملت در بازسازی هویت خود پس از ویرانگرترین حملات است.
از ایستادگی در برابر سپاهیان مقدونی تا پایداری در برابر اعراب و ترکان، ایران هیچ‌گاه به طور کامل مستحکم نشد مگر آنکه ریشه‌های فرهنگی و اراده دفاعی خود را مستحکم‌تر کرد.
در این میان، هجوم مغول در قرن هفتم هجری، نه یک جنگ معمولی، بلکه یک «زلزله تمدنی» بود که قصد داشت ریشه حیات را در این مرز و بوم بخشکاند.
در چنین شرایطی که پادشاه وقت، سلطان محمد خوارزمشاه، با بزدلی و اشتباهات محاسباتی، راه را برای هجوم مغول هموار کرده و خود به جزایر دریای مازندران گریخته بود، ظهور جلال‌الدین منکبرنی، ورق را برای مدتی بازگرداند و شعله امید را در دل ایرانیان برافروخت.
تحلیل جنگ‌های ایران نشان می‌دهد که انگیزه اصلی در اکثر نبردها، «تحمیلی بودن» آن‌ها بوده است.
ایرانیان هیچ‌گاه آغازگر جنگ علیه مغولان نبودند؛ بلکه این زیاده‌خواهی و وحشی‌گری لشکریان چنگیز بود که دفاع را به تنها گزینه بقا تبدیل کرد.
جلال‌الدین خوارزمشاه در چنین اتمسفری متولد شد.
او که شاهد فروپاشی امپراتوری عظیم پدرش و آوارگی خاندانش بود، به جای تسلیم یا پناهندگی به دربار دشمن، استراتژی «جنگ نامتقارن» و «مقاومت فعال» را برگزید.
او به خوبی می‌فهمید که حفاظت از تمامیت ارضی، تنها به معنای حفظ مرزهای جغرافیایی نیست، بلکه حفظ عزت ملی و جلوگیری از تحقیر تاریخی یک ملت است.
نبرد برای بقای ایران؛ استراتژی‌های دفاعی جلال‌الدین در برابر تهاجم تاتار
زمانی که جلال‌الدین پس از مرگ پدر، زمام امور را در دست گرفت، با کشوری روبه‌رو بود که پادگان‌هایش تخلیه شده و رعب و وحشت سراسر آن را فراگرفته بود.
اولین گام او برای دفاع از ایران، بازسازی روحیه دفاعی در شرق کشور بود.
او با شجاعتی مثال‌زدنی از محاصره‌های متعدد گریخت و خود را به غزنه رساند تا کانون جدیدی برای مقاومت ایجاد کند.
در نبرد معروف «پروان»، جلال‌الدین نشان داد که نبوغ نظامی ایرانی می‌تواند بر قدرت مطلق مغول فایق آید.
او با آرایشی جنگی که در آن نیروهای پیاده را در خط مقدم و سواره‌نظام را برای ضربات نهایی در جناحین قرار داده بود، توانست سپاه سی‌هزار نفری مغول به فرماندهی «شیکی قوتوقو» را در هم بکوبد.
این پیروزی تنها یک موفقیت نظامی نبود؛ بلکه نخستین شکست جدی مغولان در تاریخ فتوحاتشان محسوب می‌شد که افسانه شکست‌ناپذیری آن‌ها را در ذهن توده‌های مردم ایران شکست و باعث شد شهرهای اشغالی علیه حاکمان مغول دست به قیام بزنند.
پایداری جلال‌الدین خوارزمشاه در تاریخ ایران به عنوان الگویی از «دفاع تا آخرین قطره خون» ثبت شده است.
او در حالی که بسیاری از امیران و شاهزادگان در پی کسب امان‌نامه از چنگیز بودند، در بیابان‌ها و کوهستان‌ها سرگردان بود اما تن به ذلت نداد
دفاع جلال‌الدین از ایران، ابعادی فراتر از جنگ‌های بیابانی داشت.
او برای حفظ تمامیت ارضی، سفرهای جنگی متعددی به شمال و غرب ایران ترتیب داد.
او سعی داشت با سرکوب حکام محلی که با مغولان همکاری می‌کردند یا در برابر آن‌ها منفعل بودند، جبهه‌ای متحد ایجاد کند.
در نبرد رود سند، جلال‌الدین در وضعیتی قرار گرفت که هر فرمانده دیگری را به تسلیم وادمی‌اشت؛ در حالی که سپاهیان مغول او را به محاصره درآورده بودند و پشت سرش رودخانه‌ای خروشان بود، او با جسارتی بی‌همتا، ابتدا به قلب سپاه دشمن تاخت تا صفوف آن‌ها را متزلزل کند و سپس برای اینکه به دست دشمن نیفتد، سوار بر اسب خود را به اعماق رودخانه پرتاب کرد و به سلامت به آن سوی رود رسید.
این عمل او چنان تأثیری بر چنگیزخان گذاشت که به پسرانش نهیب زد که اگر می‌خواهند پادشاهی کنند، باید چنین پسری داشته باشند.
جلال‌الدین حتی در هند نیز دست از تلاش برنداشت و مدام در پی جمع‌آوری نیرو برای بازگشت و آزادسازی خاک ایران بود.
حفاظت از تمامیت دریایی و مرزهای آبی نیز در نگاه جلال‌الدین دور نماند.
او در دوران حضورش در جنوب و همچنین در نبردهایش در قفقاز و سواحل خزر، همواره تلاش می‌کرد تا بنادر و مسیرهای ارتباطی را از نفوذ دشمن دور نگاه دارد.
او می‌دانست که اگر ارتباط ایران با آب‌های آزاد قطع شود، محاصره اقتصادی مغولان کشور را به زانو درخواهد آورد.
جلال‌الدین در طول ده سال مقاومت مستمر، از اران و آذربایجان گرفته تا اصفهان و فارس را درنوردید تا از تکه‌تکه شدن ایران جلوگیری کند.
اگرچه او در نهایت به دلیل نفاق حکام همسایه و خستگی ناشی از نبردهای بی‌پایان، نتوانست امپراتوری خوارزمشاهی را به طور کامل احیا کند، اما توانست مانع از استقرار آرام مغولان در خاک ایران شود و هزینه‌های گزافی را به آن‌ها تحمیل کند.
پایداری جلال‌الدین خوارزمشاه در تاریخ ایران به عنوان الگویی از «دفاع تا آخرین قطره خون» ثبت شده است.
او در حالی که بسیاری از امیران و شاهزادگان در پی کسب امان‌نامه از چنگیز بودند، در بیابان‌ها و کوهستان‌ها سرگردان بود اما تن به ذلت نداد.
او ثابت کرد که تمامیت ارضی ایران، نه یک قرارداد روی کاغذ، بلکه حقیقتی است که با اراده فرزندانش حراست می‌شود.
اگرچه عمر او کوتاه بود و در غربت به دست راهزنان به شهادت رسید، اما یاد او به عنوان «شاهنشاه شجاع» که در تاریک‌ترین دوران تاریخ، پرچم استقلال ایران را برافراشته نگاه داشت، همواره در کنار نام بزرگانی چون آریوبرزن و سورنا خواهد درخشید.
او میراث‌بنیان مقاومت ملی بود؛ مردی که نشان داد ایران حتی اگر زخم بخورد، هرگز در برابر ظلم زانو نخواهد زد.