خبرگزاری مهر، یادداشت مهمان_ دکتر احمد الریسونی، رئیس پیشین اتحادیه جهانی علمای مسلمان، بر هیچ صاحب بصیرت و بینایی پوشیده نیست که جنگ تجاوزکارانه و جنایتکارانه علیه ایران، چیزی جز امتداد جنگ بر غزه و قدس و بر ملت مظلوم فلسطین نیست، و چیزی جز خدمت به اسرائیل و برتری آن و به پروژه مشترک صهیونیستی-صلیبی نمی‌باشد.
اگر جایگاه مستحکم ایران در یاری رساندن به فلسطین و قدس و حمایت از مقاومت، بدون هیچ سازش و مماشاتی، نبود، ایران می‌توانست دوست وفادار، متحدی قدرتمند و نگهبان مورد علاقه برای اسرائیل و منافع و نقشه‌های استعماری صهیونیستی باشد، و می‌توانست از سوی آنها مأمور و موظف به کنترل و مهار نظام‌های عربی منطقه باشد، همانگونه که در روزگار شاه مخلوع چنین بود.
و صرف‌نظر از مسئله فلسطین و موضع ایران در قبال آن، جنگ آمریکایی-اسرائیلی علیه ایران، تجاوزی آشکار، ظلمی محض و جنایتی فاحش است، و در نهایت هدف آن گسترش و تثبیت سلطه صهیونیستی-صلیبی بر کشورهای منطقه و ملت‌های آن، در جهت تحقق افسانه‌های توراتی است.
این تجاوز وحشیانه و بربری به ایران، بر مسلمانان واجب می‌سازد که آن را یاری کنند، به چند دلیل:
۱.
حق دین مشترک، و به حق ایمان و قرآن.
۲.
حق همسایگی و خویشاوندی؛ ایران طرفی نزدیک، اصیل و پایدار است، در حالی که متجاوزان طرفی دور، عاریه‌ای و گذرا هستند.
آینده ما و آینده نسل‌های ما با ایران رقم می‌خورد، نه با آمریکایی‌ها.
۳.
حق وفاداری و قدردانی از موضع افتخارآمیز ایران در قبال مسئله فلسطین و قدس؛ و پاداش نیکی جز نیکی چیست؟
۴.
حق اخلاق و اصول کریمانه مشترک میان انسان‌های شریف، که در رأس آنها یاری مظلوم و بازداشتن ستمگر است.
الگوی ما و سرچشمه سنت ما، در تمام این موارد، همان الگوی برتر و پیامبر بزرگ، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است: {به یقین برای شما در زندگی رسول خدا الگویی نیکو است، برای آن کس که به خدا و روز بازپسین امید دارد و خدا را بسیار یاد می‌کند} [احزاب: ۲۱].
از سنت آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم، یاری کردن مستضعفان و قضایای عادلانه آنان است.
او این کار را حتی در مورد مشرکان نیز انجام می‌داد.
چنانکه در صحیحین به روایت عایشه رضی الله عنها در داستان آغاز وحی آمده است: «...
رسول خدا صلی الله علیه و سلم در حالی که رگ‌های گردنش می‌لرزید، بازگشت تا بر خدیجه وارد شد و فرمود: «مرا بپوشانید، مرا بپوشانید».
او را پوشاندند تا آن حال از وی برطرف شد.
سپس به خدیجه فرمود: «ای خدیجه، مرا چه شده؟» و خبر را به او گفت، و افزود: «ترسیدم که به هلاکتم رسد».
خدیجه به او گفت: چنین مباد، بشارت باد تو را؛ به خدا سوگند، خداوند هرگز تو را خوار نمی‌گرداند؛ به خدا تو با خویشاوندان پیوند می‌دهی، راستگویی را پیشه می‌کنی، بار درماندگان را بر دوش می‌گیری، بی‌نوایی را یاری می‌کنی، میهمان نوازی می‌نمایی و بر مصیبت‌های حق یاری می‌رسانی».
از جمله وقایعی که دلالت بر آنچه بانو خدیجه رضی الله عنها بیان کرد دارد:
حضور آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم در حالی که بیست سال بیشتر نداشت، در کنار بزرگان و سادات قریش و مشارکت ایشان با آنان در تأسیس یکی از قدیمی‌ترین نهادهای حقوقی مدنی در تاریخ، که «حلف الفضول» نام گرفت.
این پیمان برای یاری مظلومان و مقابله با ستمگران و اعاده حقوق غصب‌شده به صاحبان حق اختصاص یافت.
چنانکه در سیره ابن هشام آمده است: «قبایل قریش به سوی پیمانی فراخوانده شدند؛ در خانه عبدالله بن جدعان گرد آمدند...
به دلیل جایگاه و سن او.
پس پیمان آنان نزد او شکل گرفت: بنی‌هاشم، بنی‌مطلب، اسد بن عبدالعزی، زهره بن کلاب و تیم بن مره.
با یکدیگر پیمان بستند و عهد کردند که در مکه هیچ مظلومی، چه از مردم خودشان و چه از دیگر کسانی که وارد آن می‌شوند، را نادیده نگیرند، بلکه در کنار او برخیزند و بر ضد ستمگر او باشند تا حقش به او بازگردانده شود.
قریش این پیمان را «حلف الفضول» نامید».
و اگر مشارکت جوانی به نام محمد بن عبدالله در مجمع تأسیسی «حلف الفضول» رویدادی با عظمت و پر معنا بود، آنچه از آن عظیم‌تر و مهم‌تر است، تأیید آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم بر این پیمان و خوش‌آمدگویی به آن، پس از بعثت به پیامبری و رسولی برای جهانیان تا روز قیامت است.
بدین معنا که این پیمان در فضای گشاده اسلام ادغام گردید و آن را جزئی از سنت نبوی و شریعت اسلامی ساخت.
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «من در خانه عبدالله بن جدعان پیمانی را شاهد بودم که دوست ندارم در برابر آن، شتران سرخمو را داشته باشم، و اگر در اسلام به آن دعوت شوم، اجابت خواهم کرد».
در روایتی دیگر: «به خدا سوگند، اگر امروز به آن دعوت شوم، اجابت می‌کنم».
و اگر امر به معروف و نهی از منکر از نشانه‌های بزرگ اسلام است، ناپسندترین منکرات و زشت‌ترین فحشاهایی که امروزه شاهد آن هستیم، جنگ‌های صهیونیستی-صلیبی علیه فلسطین و ایران است.
پیامبر و الگوی ما صلی الله علیه و آله و سلم به ما می‌فرماید: «هر کس از شما منکری را دید، باید با دست آن را تغییر دهد، و اگر نتوانست با زبان [تغییر دهد]، و اگر نتوانست با قلب [آن را نکوهش کند] و این ضعیف‌ترین درجه ایمان است».
{و خداوند بر کار خود چیره است، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند} [یوسف: ۲۱]